Ένα απόγευμα στη Σπάρτη

Λάβρος η Παρέμβαση Πολιτών για το Ξενία Σπάρτης

Ψήφισμα διαμαρτυρίας για την παραχώρηση του Ξενία Σπάρτης στο Γενικό Νοσοκομείο της πόλης και την επικείμενη λειτουργία ιατρικού κέντρου αστικού τύπου στο χώρο, εξέδωσε η Παρέμβαση Πολιτών Σπάρτης. Τα μέλη της Παρέμβασης κάνουν λόγω για ανεπιτυχή διαχείριση του θέματος από τα προηγούμενα Δημοτικά Συμβούλια Σπάρτης, αφήνοντας αιχμές για ολιγωρία ως προς την αξιοποίηση προμελέτης για το Ξενία, η οποία είχε εκπονηθεί με πρωτοβουλία του τέως Δημάρχου Σπάρτης Δημ. Ματάλα. Κάνοντας λόγο για «ταφόπλακα» στο όραμα να καταστεί το Ξενία μια «όαση πολιτισμού», τα μέλη της Παρέμβαση τονίζουν ότι θα αγωνισθούν για την άρση της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης.

Το ψήφισμα διαμαρτυρίας έχει αναλυτικά ως εξής:

«Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΠΑΡΤΗΣ εκφράζει την έντονη διαφωνία της προς την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Σπάρτης για παραχώρηση του «ΞΕΝΙΑ» στο νοσοκομείο Σπάρτης και κρίνει ότι η απόφαση αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα πραγματικά συμφέροντα της πόλης και τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.

Το σημερινό δημοτικό συμβούλιο, αντικειμενικά, αποτελεί συνέχεια των δύο προηγούμενων δημοτικών συμβουλίων τα οποία διαχειρίστηκαν ανεπιτυχώς το θέμα του «ΞΕΝΙΑ» επί 8 ολόκληρα χρόνια οδηγώντας το τελικά στην απαξίωση και τον ορατό κίνδυνο οριστικής απώλειάς του για το δήμο Σπάρτης.

Ενώ βρήκαν στα χέρια τους έτοιμη και πληρέστατη προμελέτη  από τον τέως δήμαρχο κ. Δημοσθένη Ματάλα για αξιοποίηση του «ΞΕΝΙΑ» ως πολιτιστικού κέντρου, η οποία αξιοποίηση θα οδηγούσε με τη σειρά της και στην οριστική παραχώρησή του στο δήμο Σπάρτης, αναλώθηκαν σε γέλωτες και αστειάκια εντός κι εκτός δημοτικού συμβουλίου όταν εκτοξεύονταν λαύρες ανακοινώσεις για γκρέμισμα και ισοπέδωση του «ΞΕΝΙΑ»με μπουλντόζες … κλπ . κλπ .

Σήμερα η πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου  με την απόφασή της για παραχώρηση του «ΞΕΝΙΑ» στο νοσοκομείο Σπάρτης, επιχειρεί να βάλει ταφόπλακα στα οράματα μιας ολόκληρης γενιάς Σπαρτιατών για να γίνει το «ΞΕΝΙΑ» μια όαση πολιτισμού στη χειμαζόμενη Σπάρτη.

Ως ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΠΑΡΤΗΣ δηλώνουμε ότι θα αγωνιστούμε για να αναιρεθεί η απαράδεκτη αυτή απόφαση και να επανέλθει το θέμα του «ΞΕΝΙΑ»στην αρχική του κοίτη, στη δημιουργία , δηλαδή, ενός πολυδύναμου κέντρου πολιτισμού και αναψυχής, ώστε να αποτελέσει μοχλό για την ώθηση της Σπάρτης και του ευρύτερου δήμου , προς την πρόοδο και την ανάπτυξη.»

Πηγή notospress.gr

Προβολή ταινίας «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ»

ΔΕΥΤΕΡΑ 21η ΜΑΡΤΙΟΥ

8:00 ΜΜ

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΑ Σ.Α.Ο.Ο.

Παρουσίαση

ΚΑΤΙΑ ΓΕΡΟΥ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ

Σκηνοθεσία-σενάριο: Κυριάκος Κατζουράκης. Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας.

Μουσική υποτίτλων: Ross Daily  Ηθοποιοί: Κάτια Γέρου, Νίκος Κατούφας και διάφοροι μετανάστες. 78 λεπτά.

Μια υπόθεση που οργανώνεται με υλικά αρχαίας τραγωδίας.

Που κινηματογραφείται με εικόνες σκοτεινές, ημιφωτισμένες και ελλειπτικές, κατάλληλες να αποδώσουν το βάσανο μιας βρώμικης, ασύμμετρης, περιθωριακής και λαθραίας πραγματικότητας. Και που ερμηνεύεται από έναν παγκοσμιοποιημένο Χορό και από μία κορυφαία, που πάνω της είναι ενσωματωμένα σε διαρκή αντίστιξη, αλλά και σε πλήρη αρμονία (!), η ελεγειακή ποίηση με την οργή και το αίσθημα με το καζάνι της κόλασης.

Με άλλα λόγια, ο Κατζουράκης, με άξονα τον Ευριπίδη, ξεκλειδώνει την ψυχή του ξένου, του αλλοδαπού, του λαθρομετανάστη, του λαθρεπιβάτη της παγκοσμιοποίησης.

Ξεκλειδώνει την ψυχή αυτών που ακόμα κατοικούν σε γειτονιές αγγέλων. Την ξεκλειδώνει και την αποκαλύπτει. H αιμορραγία είναι εσωτερική και καθαγιασμένη. αυτή η μαυροντυμένη Τρωαδίτισσα από τη Ρωσία, αυτό το σπαρασσόμενο από νοσταλγία, παρανομία και ευαισθησία πλάσμα, αυτό το... τίποτα, αυτή η εσχατιά, κουβαλάει μέσα της την κιβωτό της διαχρονικής ανθρώπινης κουλτούρας.

Όπως και η μάνα μας στην προσφυγιά και στον πόλεμο, αυτή η «πόρνη» είναι αγία.

Είναι η πρώτη φορά που ένα αντικειμενικό, «εξωτερικό» περιστατικό, μετεξελίσσεται σε υποκειμενικό, «εσωτερικό». Είναι επίσης η πρώτη φορά που το βλέμμα ενός Έλληνα σκηνοθέτη προσπερνάει τα αυτονόητα και τα σκανδαλοθηρικά και με έναν αόρατο ιστό διαπλέκει τον Γιούρι από την Ουκρανία με τον Σαλίχ από την Αφρική και τον Μήτσο από την Ελλάδα.

Γιατί, όπως λέει και η Γέρου, μετανάστης δεν είναι μόνο ο ξένος, είναι και ο ντόπιος χωρίς δουλειά. Και είναι, τέλος, η πρώτη φορά - μια από τις ελάχιστες φορές στην ιστορία της διεθνούς οθόνης - που ένα ερμηνευτικό «εργαλείο», όπως η Γέρου, αποδίδει τόσο αυτοκόλλητα, τόσο πειστικά, τόσο σαρκικά τον ρόλο μιας λαθρομετανάστριας, αυτό το μαυροντυμένο πλάσμα με τη διάφανη επιδερμίδα και με βλέμμα από στέπες και χιόνια, αυτός ο δακρυσμένος θηλυκός Τσέχωφ, είναι ένας από μας.

Η ταινία είναι μια συγκλονιστική απεικόνιση  της κρυφής όψης της ελληνικής κοινωνίας, μια καταγραφή των βουβών προσώπων της, δηλαδή των παράνομων μεταναστών. Είναι μια μαρτυρία για την εποχή και τα «αόρατα» θύματά της, μια βουβή κραυγή απελπισίας από όσους ζουν μια κρυφή αλλά δύσκολη ζωή.
Ο σκηνοθέτης επιλέγει μια φόρμα στην οποία το ντοκιμαντέρ συνδυάζεται με στοιχεία μυθοπλασίας. Στο κέντρο των εικόνων της βρίσκεται μια γυναίκα από την πρώην Σοβιετική Ένωση, η Ιρίνα, που αναζητά στην Ελλάδα μια καλύτερη ζωή και πέφτει θύμα του σεξουαλικού δουλεμπορίου. Περιφέρεται στην Αθήνα με αφορμή την εξαφάνιση μιας φίλης της.

 Η ιστορία της ξεδιπλώνεται μέσα από μια σειρά προσωπικών εξομολογήσεων και φλας μπακ, και συνδέεται με τις πραγματικές ιστορίες των μεταναστών στην Αθήνα και τις δικές τους εξομολογήσεις.

Σε αυτές τις στιγμές της πραγματικότητας η Ιρίνα με κάποιο τρόπο είναι παρούσα σαν "πάσχων άγγελος" και σχολιάζει έμμεσα τον απόηχό τους, συνδέοντας τον παρόντα με τον παρελθόντα χρόνο, το πραγματικό με το φανταστικό.

Η παρουσία της ζωγραφικής στην ταινία τονίζει τα όνειρα και τους εφιάλτες που προκαλεί αυτό το κομμάτι της σημερινής πραγματικότητας.

Δηλαδή, το ξερίζωμα εκατομμυρίων ανθρώπων από τις εστίες τους, μια ιστορία που επαναλαμβάνεται, σπαράσσοντας τα άδυτά μας, και σπαρασσόμενη από τη κοινωνική μας κώφευση.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΡΙΠΟΛΗΣ

Νέα όρια ταχύτητας σε αυτοκινητόδρομους

Στο πλαίσιο της δημιουργίας ενός σύγχρονου πλαισίου για την οδική ασφάλεια, το υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων εξετάζει τον επανακαθορισμό των ορίων ταχύτητας σε βασικούς οδικούς άξονες της χώρας.

Ειδικότερα, το υπουργείο δεν εξετάζει περαιτέρω αύξηση του ανώτατου ορίου στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους που σήμερα είναι στα 130 χιλιόμετρα ανά ώρα, αλλά επαναπροσδιορισμό των ορίων σε επιμέρους οδικούς άξονες εκτός κατοικημένων περιοχών.

Οι τελικές αποφάσεις για τις αλλαγές που αφορούν στον τομέα της οδικής ασφάλειας, καθώς έρχεται σειρά αλλαγών στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ), πρόκειται να ληφθούν έως τον ερχόμενο Ιούνιο.

Οι επερχόμενες αλλαγές που προωθούνται από την αρμόδια επιτροπή του υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων έρχονται επειδή κρίνεται πως το υφιστάμενο σύστημα έχει αποτύχει. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι περιπτώσεις που τα όργανα της Τροχαίας κάνουν τα στραβά μάτια επειδή ορισμένες παραβάσεις συνεπάγονται πολύ αυστηρές ποινές.

Το σχέδιο νόµου προβλέπεται επίσης να εντάξει ή να συµπληρώσει στον ΚΟΚ και κανόνες για την ασφαλή µετακίνηση των πεζών, των ΑµΕΑ και των δικυκλιστών (ποδηλάτες, µοτοσυκλετιστές).

Η Αθήνα θα γεμίσει ποδήλατα

Διαγωνισμό για την προμήθεια χιλιάδων ποδηλάτων προκηρύσσει εντός των ημερών το υπουργείο Περιβάλλοντος, σύμφωνα με ανακοίνωση του. Τα ποδήλατα, όπως ανακοίνωσε ο υφυπουργός Χρήστος Αηδόνης θα είναι έτοιμα προς χρήση σε πάρκα και άλση της Αττικής μέσα στο 2011 ή το πολύ μέχρι το τέλος του 2012 και στην Αθήνα θα εγκατασταθούν στο Πεδίον του Άρεως (περίπου 200), στο Αττικό Άλσος, στο Άλσος Βείκου και στου Γουδή. Στο κέντρο της πόλης θα ακολουθηθεί το σύστημα του Λονδίνου, θα βασίζεται δηλαδή σε μαγνητικές κάρτες.
Έτσι, αν θέλεις να κάνεις βόλτα με το ποδήλατο, θα αγοράζεις την ειδική κάρτα για να το ξεκλειδώσεις από τους σταθμούς και αφού κάνεις τη βόλτα σου, θα το αφήνεις σε όποιο σταθμό θες.

Το πρώτο βήμα έγινε ... αλλά ο αγώνας συνεχίζεται

Oι αδιάφοροι

                                             Αντόνιο Γκράμσι

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.

Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.

Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.

11 Φεβρουαρίου 1917»

*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, Άλες Σαρδηνίας, 23 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός επιστήμονας και γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας.

ΥΓ :  Προφητικό κείμενο  που γράφτηκε 94 χρόνια πριν σε μια εξίσου ταραγμένη περίοδο.  Σύντομα και περιεκτικά αποτελεί ένα προσκλητήριο προσωπικής στάσης και δράσης για μελλοντική προοπτική. Κρίνει τον αδιάφορο πολίτη και τον τοποθετεί στην οπισθοδρόμηση τον θεωρεί ανασταλτικό παράγοντα των κοινωνικών εξελίξεων.

Παν. Κουμουνδούρος

Αρνητικό το πρόσημο στις κατακτήσεις της γυναίκας

Η πολιτικός και στέλεχος της Ν.Δ. κ Φεβρωνία Πατριανάκου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8/3/11) στέλενι το δικό της μήνυμα χαιρετισμού αλλά και προβληματισμού.

« Η 8η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, δεν είναι ημέρα γιορτής αλλά συνειδητοποίησης των προβλημάτων και δυσκολιών της σύγχρονης γυναίκας.

Η αυτονόητη επιθυμία για Ίσα Δικαιώματα και Ίσες Ευκαιρίες είναι ακόμα και σήμερα ζητούμενο.
Η γυναίκα βιώνει την ανεργία σε διπλάσια ποσοστά από τον άνδρα. Ειδικά η νέα γυναίκα.
Η εργαζόμενη βιώνει την ανισότητα στην αμοιβή για ισάξια εργασία.
Η γυναίκα πέφτει θύμα σωματικής ή λεκτικής βίας.
Η γυναίκα υποεκπροσωπείται σε όλες τις αιρετές βαθμίδες.
Η γυναίκα προσπαθεί να ανταποκριθεί στους πολλαπλούς ρόλους της, χωρίς τις αναγκαίες  κοινωνικές δομές, που οφείλει να προσφέρει ένα συγκροτημένο κοινωνικό κράτος Πρόνοιας.

Στη χώρα μας η γυναίκα είναι ο συνδετικός κρίκος της οικογένειας ως μάνας, ως συζύγου, ως κόρης, ως εργαζόμενης.  Παλεύει για να στηρίξει τους γύρω της.
Βήματα έχουν γίνει πολλά σε θετική κατεύθυνση. O δρόμος όμως είναι μακρύς και δύσκολος. Στη παρούσα συγκυρία είναι ακόμα δυσκολότερος για την γυναίκα.

Η Λάκαινα γυναίκα ήταν διαχρονικά δυνατή και άντεχε στα δύσκολα. Το ίδιο θα γίνει και τώρα, αρκεί να ενώσουμε δυνάμεις με Συναδέλφωση, Αλληλεγγύη και Εμπιστοσύνη».

Μνημείο εγκατάλειψης και λήθης το Κενοτάφιο του Λεωνίδα στη Σπάρτη

Επιτέλους! Κάποιος μιλάει για το Λεωνιδαίον. Δύο βουλευτές του ΛΑΟΣ αποκαλύπτουν, μέσω της Βουλής, στο πανελλήνιον, ότι στην Σπάρτη δεν είναι δυνατή η συντήρηση και η ανάδειξη του τάφου του Λεωνίδα.

Οι δύο βουλευτές, Άδωνις Γεωργιάδης (Β’ Αθηνών) και Θανάσης Πλεύρης (Α’ Αθηνών) καταθέτουν σχετική ερώτηση στον υπουργό Πολιτισμού για την κατάσταση που επικρατεί στο μνημείο του Κενοταφείου του Λεωνίδα. Αναφέρουν συγκεκριμένα τα εξής:

«Το Λεωνιδαίον ή Κενοτάφιο του Λεωνίδα βρίσκεται στα βόρεια της πόλης της Σπάρτης, εντός του αρχαιολογικού χώρου. Είναι το μοναδικό μνημείο της αρχαίας αγοράς της Σπάρτης το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα. Η θέση του είναι απέναντι από το Αρχαίο Θέατρο της πόλης και πρόκειται για ένα ναόσχημο ταφικό μνημείο, κτισμένο με τετραγωνισμένους πωρόλιθους, στο οποίο, σύμφωνα με τον Παυσανία μεταφέρθηκαν τα οστά του Λεωνίδα, που βρίσκονταν στις Θερμοπύλες.

Εκτιμάται ότι κτίστηκε τον 5ο αιώνα π.χ.. ¨όμως το τελευταίο χρονικό διάστημα πυκνώνουν οι καταγγελίες για την τραγική εικόνα που παρουσιάζει αφού κάποιοι έχουν καταστρέψει ένα τμήμα της περίφραξης και εισέρχονται στο εσωτερικό του τάφου όπου και τον έχουν βάψει με σπρέι. Αξιοσημείωτο είναι επίσης και το γεγονός ότι έχει δημιουργηθεί εντός του μνημείου εστία μόλυνσης από τα απορρίμματα που αφήνουν τα άτομα που εισέρχονται στον αρχαιολογικό χώρο.


Ερωτάται ο αρμόδιος υπουργός για ποιο λόγο δείχνει τέτοια τραγική εικόνα το Κενοτάφιο του Λεωνίδα; Αν πρόκειται να λάβει κάποια μέτρα ώστε να αποκατασταθούν οι φθορές στο μνημείο και στον περιβάλλοντα χώρο;. Ρωτούν επίσης γιατί μέχρι σήμερα δεν υπήρξε η δέουσα προσοχή από τις αρμόδιες Υπηρεσίες για ένα λαμπρό μνημείο που δοξάζει τις ιστορικές προσωπικότητες και την αυτοθυσία για την πατρίδα»
Πηγή notospress.gr

Ληστεία στην Εθνική Τράπεζα Σπάρτης

Η ώρα είναι περίπου 2 το μεσημέρι. Στην οδό Διοσκούρων, ακριβώς έξω απο το Κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας Σπάρτης σταματά ένα αυτοκίνητο σκούρο μπλε Σεβρολέτ ή Χιουντάι. Κατεβαίνουν τρείς κουκουλοφόροι ένοπλοι. Με βαρυοπούλα σπάνε την (χωρίς κάγκελα) τζαμαρία και εισβάλουν. Βρίσκονται ακριβώς στον χώρο του χρηματοκιβωτίου. Κάθε Παρασκευή μεσημέρι συγκεντρώνονται  στην Εθνική τα χρήματα απ’ όλες τις Τράπεζες της πόλης.

  Με την απειλή των όπλων (μάλλον καλάσνικοφ) σηκώνουν, μεγάλο  ποσό χρημάτων, περίπου 100.000 ευρώ. Βγαίνουν απο το κατάστημα έχοντας σηκωμένα τα όπλα. Ο 4ος συνεργός τους περιμένει με αναμμένη τη μηχανή. Αναπτύσσουν ταχύτητα, βγαίνουν στην Κ Παλαιολόγου κι εξαφανίζονται. Λίγα λεπτά αργότερα φθάνει η ομάδα «Δίας» κι εξαπολύει κυνηγητό.
Να σημειωθεί ότι η Εθνική Τράπεζα της Σπάρτης είναι το Κεντρικό Τραπεζικό κατάστημα του Νομού, φιλοξενεί και το ρευστό της Τράπεζας της Ελλάδος ενώ οι προσόψεις του αποτελούνται όλες απο τζαμαρίες που δεν προστατεύονται απο κάγκελα.
Έρευνες για τις συνθήκες διεξάγει το Τμήμα Ασφάλειας Σπάρτης. Οι ληστές άφησαν πίσω την βαρυοπούλα. Δείτε τα πρώτα πλάνα ώρα 2.15 και τι είπε στο notospress.gr αυτόπτης μάρτυρας που παρακολουθούσε τους ληστές σε απόσταση 10-15 μέτρων.
πηγή notospress.gr